| تبليغات | X |
|
هوگر
|
||
|
من هیچگاه تاریکی را باور نکردم چرا که در فرا سوی دهلیزش به امید دریچه ای دل بسته بودم |
در این روزها چقدر دلم بهانه های عاشقانه می گیرد میل وصال حرمت سالهاست وجودم را در بر گرفته... چقدر دلم می خواهد از نزدیک عهدهایم را دوباره بگویم و افطارم را با اذان مناره هایت آغاز کنم... خیلی وقته دنبال هلال عشق توام اما دریغ از رویتی...
گفتم دل میخری
گفت چند
گفتم دل مال تو فقط بخند
خنده ای کردو دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود
|